Mijn eerste werkweek bij De Ware Tijd

Spring naar reacties

De dagen komen en gaan ongemeen snel. Net als mijn collectie muggenbeten. Tijd om jullie nog eens te informeren over mijn activiteiten hier.

Mijn verhaal eindigde vorige week vrijdag, toen ik de redactie van ‘De Ware Tijd’ voor het allereerst had bezocht. Ondertussen heb ik al vijf werkdagen achter de rug, waar ik heel tevreden over ben. De redactie behandelt ons helemaal niet stiefmoederlijk, maar schakelt ons net in als ze met de vaste werknemers doet.

Het werk is vermoeiend, maar wel enorm boeiend. Hier gebeurt altijd wel wat. Zo werden op mijn eerste werkdag in een chemielokaal in het NATIN zestien cilinders met diwaterstofsulfide, een giftig gas, gevonden. Ik moest direct naar het ministerie van Onderwijs, waar minister van Onderwijs Edwin Wolf een persconferentie had bijeengeroepen. Later bleek dat die cilinders daar al twintig jaar lagen in een kastje…

Op mijn tweede werkdag moest ik opnieuw een ministerie aandoen, deze maal het ministerie van Sociale Zaken. Daar reikt minister van Sociale Zaken Hendrik Setrowidjojo certificaten uit aan mensen die een opleiding tot gezinscoach hadden gevolgd. (Op die persconferentie werden trouwens heel lekkere loempia’s en taart geserveerd.)
Woensdag was een iets rustigere dag. Gelukkig, want het was echt veel te heet om te werken (33°C). Nochtans was het gisteren de koelste dag die ik hier al had meegemaakt: toen bereikte het kwik naar schatting ‘maar’ 28°C.
Donderdag werd in de Nationale Assemblee, waarin zowel parlement als regering zetelen, gediscussieerd over de begroting voor 2007. Met enige moeite raakte ik binnen, want ik had enkel een kopie van mijn identiteitskaart bij me en had nog geen perskaart. De MP deed even moeilijk, maar uiteindelijk lieten ze me toch binnen. Waarschijnlijk zie ik er te braaf uit om als terrorist door te gaan. In de nationale assemblee mocht ik plaatsnemen op de persbank. Plots stapte een supervriendelijke heer op me af die tot mijn verbazing maar al te graag handjes met me schudde. Later bleek dat die ‘vriendelijke heer’ Jules Wijdenbosch was, de vorige president van Suriname.
De Nationale Assemblee (DNA) vond ik overigens een heel chaotische plaats. Veel te klein, ongeorganiseerd… Maar dat zorgt er uiteindelijk wel voor dat een uurtje DNA volgen nooit saai hoeft te zijn. Voorzitter Paul Somohardjo heeft ongelooflijk veel moeite om alle leden rustig te houden en doet niets anders dan de parlementsleden onderbreken. Iedere interpellatie mag namelijk maar één minuut duren, waardoor betogen soms net voor hun essentie worden afgebroken omdat net dan de microfoon wordt afgesloten. Waarop er tumult ontstaat, de leden van de oppositie aanvoeren dat ze minder lang mogen praten dan de coalitie, waarop de coalitie zegt dat ze al tevreden zou zijn met 3% van de spreektijd die de oppositie krijgt, waarop de Vicepresident (die ook in de unicamerale Nationale Assemblee zetelt) zich gaat mengen… Heel grappig eigenlijk. Veel blabla en weinig boemboem…
Vandaag (vrijdag) moest ik ten slotte naar een overdreven chic gebouw waar een persconferentie bezig was over enkele nieuwe opleidingen die binnenkort worden aangeboden in Suriname. Ze weten hier heel goed hoe ze journalisten moeten verwennen, want ik kreeg direct toastjes en mangosap aangeboden. Het was tegelijk mijn eerste solo-opdracht. Al dat rondrijden met de fiets heeft me al goed vertrouwd gemaakt met de stad.
Het straatbeeld van Suriname is echt vreemd: naast prachtige witte koloniale huizen uit wit hout en rode fundamenten staan verwilderde krotten waar al jaren niemand meer naar omkijkt, de sporadische verbaasde bakra die voorbijkomt buiten beschouwing gelaten.

Daarnet hebben we met zijn tienen onze tripjes vastgelegd bij buurman/touroperator Marcel. Dit weekend trekken we naar de Colakreek, volgend weekend naar Galibi (een inheems dorp met een strand waarop schildpadden hun eieren komen leggen, een paradijs voor stropers). Volgende maand doen we Brownsberg aan en op het einde van de reis – als mijn stageverplichtingen achter de rug zijn – trekken we acht dagen het binnenland in.

4 Reacties

Filed under dagelijks leven

Categorie: Amar's Tours, De Nationale Assemblee, De Ware Tijd, Edwin Wolf, Hendrik Setrowidjojo, Jules Wijdenbosch, Marcel Chandoesing, NATIN, Paul Somohardjo, zenuwgas