De Surinaamse keuken

Spring naar reacties

 

Naar aanleiding van een grappig gesprek op de redactie van de Ware Tijd wat over onze culinaire cultuurverschillen.

Een collega-stagiaire vroeg zich namelijk luidop af waarom ze op restaurant nooit bestek kreeg als ze roti bestelde. Dat werd op de redactie met algemene hilariteit onthaald, want een echte Surinamer eet nooit roti met mes en vork. Enkel in het sterrenhotel Torarica aan de Waterkant wordt het met bestek geserveerd, maar dan onder een andere naam.

Roti kan je het best vergelijken als een durum die je nog zelf moet samenstellen met vlees (kip, eend, schaap of vegetarisch), aardappelen en kousenband. Van de grote ‘pannenkoek’ scheur je een stukje af, waarmee je vervolgens wat vlees, aardappel en groente mee schept en in je mond stopt (als alles goed loopt). Het was de aanzet tot een vergelijking tussen Belgische en Surinaamse eetgewoontes, want toen ik daarna verkondigde dat men in België paardenvlees eet, was het hek helemaal van de dam. Een paard is hier namelijk zo duur (en meestal ook heel klein en mager) dat ze er op de redactie niet bijkonden dat wij Westerlingen zulke edele dieren gewoon opeten. Aan de andere kant vertelden ze wel likkebaardend over het eten van aap, slang en gordeldier.

Ook de taalverschillen zorgen soms voor grappige misverstanden. Vraag hier bij de Chinees op de hoek – die amper Nederlands praat – ook nooit naar room, of hij stopt je eerst een ananas en dan een borstelstok in de hand. Nog gevaarlijker is vragen of hij ‘pesto’ verkoopt, of je krijgt luidkeels toegeroepen: “Wat! Een pistool!?!”

De plaatselijke specialiteiten zijn echte aanraders. Niet alleen de roti, maar ook het Javaans en het Chinees eten, de rijstschotels, het gegrild vlees, baka bana (gefrituurde bakbanaan met een jasje van deeg), Saoto (een soort soep met sojascheuten en kip), Okersoep (Okro Bravoe) en de vele sapjes (zuurzaksap!) zijn echt verrukkelijk.

Een andere lekkernij is het schaafijs, waarbij de verkoper met een scherpe schaaf ijs van een gigantische ijsblok schuurt, dat ijs in een bekertje plaatst en het ijs vervolgens overgiet met heerlijke siropen. Even wachten tot het vloeibaar wordt (dankzij de hitte hoeft dat niet zo lang duren) en het resultaat is een heerlijk verfrissend drankje.

Het eten durft hier al eens heel pikant te zijn (Sambal, iemand?), iets waar onze westerse tongen niet altijd tegen kunnen. Zelfs op de belegde broodjes smijten ze zuur (augurk) en rode peper. Toch mis ik af en toe wel de Vlaamse keuken. Daarom een oproep aan mijn moeder om op de avond van mijn terugkomst stoofvlees met frieten klaar te maken. Laat aan de andere kant de eerste twee weken de kip met rijst in de kast staan, want die zal mijn oren uitkomen.

Foto 1: Javaanse rijstschotel (een tiengangenmenu)
Foto 2: Scampi op Surinaamse wijze
Foto 3: Roti
Foto 4: Mina (zus van Marcel) maakt baka bana
Foto 5: het resultaat, geserveerd met pindasaus
Foto 6: avondje uit in Dumpling, een authentiek Chinees restaurant (stokjes!) in de Nassylaan
Foto 7: een schaafijsverkoper aan het werk in de Palmentuin. Dit schaafijs is overgoten met Markoesa-sap. (passievruchten)

7 Reacties

Opgeslagen onder eten & drinken

Categorie: baka bana, kousenband, pesto, roti, sambal, Saoto, schaafijs, Torarica