Schrijver van het allereerste Nederlands-Surinaamse woordenboek, Vinije Haabo, gaat in deze aflevering van LLiNK Warzone naar het hart van de jungle in Suriname. Hij gaat terug naar zijn geboortedorp Pikinslee, een jungledorpje dat ernstig wordt bedreigd door de grote verwoesting van de jungle. Buitenlandse multinationals jagen met bulldozers, kettingzagen en giftige chemicaliën op goud en hout door het oerwoud en laten een allesvernietigend spoor achter

Bekijk de uitzending hier.

Google biedt voortaan ook onderdak aan een paar miljoen foto’s uit het archief van het Amerikaanse tijdschrift Life. Op termijn moeten zowat 10 miljoen Life-foto’s op Google beschikbaar zijn. Volgens Life is zowat 97 procent van de foto’s nooit eerder openbaar gemaakt. De database bevat op dit moment beelden uit de periode tussen 1860 en 1970. Daartussen zitten ook enkele historische beelden van Suriname.

Wat dacht je bvb van een wel heel jonge koningin Beatrix op bezoek bij inheemse Surinamers in 1965? Let vooral op de (deels zichtbare) oude vlag van Suriname, die tussen 1959 en 1975 in gebruik was.

Onder de zoekterm ‘Dutch Guiana‘ vind je dan weer heel wat foto’s van het regenwoud.

De wereld is op dit moment in de ban van een financiële crisis. Die is het gevolg van de kredietcrisis in Amerika die ontstond toen massa’s Amerikanen hun hypotheken niet meer konden afbetalen als een gevolg van de stijgende rente, waardoor de banken zelf in geldproblemen raakten en elkaar geen leningen meer verstrekten.

Is er eerder al iets soortgelijks voorgevallen?

Antwoord: Ja.

Trokken we lessen uit het verleden?

Antwoord: Neen.

(bron: K’ranti! De Surinaamse Pers 1774 – 2008)

Nazi-Duitsland had in de jaren dertig van de vorige eeuw interesse om een kolonie te stichten in de Guyanas, waaronder ook Suriname. Dat staat te lezen in het boek ‘Das Guayana Projekt’ van de Duitse auteur Jens Glüsing dat eind oktober verscheen.

SS-voorman Heinrich Himmler wilde een bruggenhoofd in Zuid-Amerika hebben en had een geheim onderzoek laten doen naar de bezetting van de drie Guyanas: Frans-Guyana, het toenmalige Nederlands-Guyana (Suriname) en Brits Guyana. De bedoeling van de bezetting in de Guyanas was om de macht van de Amerikanen, Fransen en Britten in de regio te breken. Maar Himmler stelde de plannen uit, omdat de oorlog in Europa alle aandacht opeiste.

Glüsing vond voor het eerst documenten die de plannen van de Duitsers bevestigen. Tot nu toe waren er alleen geruchten bekend over de expansiedrift van de Duitsers, die de regio ook wilde koloniseren. Hij ontdekte bovendien een grafmonument voor de Duitse wetenschapper Joseph Greiner diep in het Amazonegebied. Greiner maakte deel uit van de geheime expeditie die werd geleid door Otto Schulz-Kampfhenkel.

bron

De geschiedenisboeken van Suriname bevatten – zoals de geschiedenisboeken van elk land – enkele zwarte bladzijden. Passages die zo verschrikkelijk zijn dat de betrokkenen van toen ze zo snel mogelijk wilden vergeten of verbergen, maar die wij moeten onthouden, opdat ze nooit vergeten zouden worden.

Bekende zwarte bladzijden in de geschiedenis van Suriname zijn de Decembermoorden, de mensenrechtenschendingen tijdens de dictatuur in de jaren tachtig, de Binnenlandse Oorlogen en het drama in Moiwana. Maar de grootste wonde werd ongetwijfeld geslagen door de blanke kolonisten, die tot het afschaffen van de slavernij in 1863 lelijk huis hielden op de vruchtbare plantages in Suriname.

Net zoals Suriname nog steeds met het verleden van de Decembermoorden worstelt, worstelt het land voor deels nog steeds met zijn slavernijverleden. Het slavernijregime in Suriname was dan ook één van de hardste ter wereld. De Surinaamse schrijfster Cynthia Mcleod haalde dat vorige zomer nog aan tijdens haar voordracht over Suriname in Gent: “Het leven op de Surinaamse plantages was zo zwaar, dat slaven in andere landen te horen kregen dat ze naar Suriname zouden gestuurd worden indien ze zich niet gedroegen.”

Uiteraard lieten de slaven zich niet als lammetjes naar de slachtbank leiden. Er gebeurden sabotages en grote groepen slaven vluchtten weg van de plantages, een fenomeen dat als marronage bekend staat. Die zogeheten Marrons stichten ministaatjes in de jungle en vielen op geregelde tijdstippen plantages aan, uiteraard om zo slaven te bevrijden. Als tegenreactie kwamen Nederlandse militairen de Surinaamse plantages bewaken, maar zij streden een verloren strijd: gingen ze niet ten onder tijdens gevechten, dan deden malaria of de loden zon wel de rest. Bekende aanvoerders van de Surinaamse Marrons waren bijvoorbeeld Adyáko Benti Basiton, Adoe, Alabi, Boni en Broos.

De reactie van de Nederlandse kolonist op die situatie was ten tweede heel ambigu. Omdat het onmogelijk bleek de Marrons militair te bekampen, werden er tussen 1760 en 1767 drie vredesverdragen gesloten met verschillende Marronstammen. Dat zorgde dan weer voor wrevel met de slaven die wél op de plantages gebleven waren. Sommigen menen dat dat tot op heden de soms weerbarstige relatie tussen marrons en andere bevolkingsgroepen in Suriname zou kunnen verklaren.

Ten slotte duurde het ontzettend lang vooraleer slavernij in Suriname verboden werd. In 1808 trad al enige verbetering voor de slaven. Na deze periode was het niet meer toegestaan slaven naar Suriname te voeren. In 1848 werd het duidelijk dat ook in Suriname de slavernij zou worden afgeschaft. Enkele twistpunten, zoals compensatieregelingen voor slavenbezitters, zorgden ervoor dat het nog tot 1 juli 1863 zou duren vooraleer de afschaffing een feit werd. Dat slavernij in Frankrijk, Groot-Brittannië én zelfs al op andere Nederlandse kolonies eerder verboden was, deed toen blijkbaar amper wenkbrauwen fronsen.

Die eerste juli van 1863 wordt jaarlijks nog steeds herdenkt tijdens het ‘Keti-Kotifestival. In Suriname wordt op die dag het Kwakoe-standbeeld extra in de kijker gezet, maar ook in Nederland viert de grote Surinaamse gemeenschap een keti-kotifeest.

archieven

Voor liefhebbers van archieven of voor Surinamers die op zoek zijn naar hun roots biedt het internet zoals steeds een schat aan informatie. Zo kan op de website van het Nationaal Archief van Nederland in een database makkelijk op familienaam of plantagenummer gezocht worden. Even een familienaam intypen en je weet onmiddellijk hoeveel slaven zo heetten en op welke plantage ze tewerkgesteld waren.
Ook Surinamistiek houdt bij het onderdeel slavernijverleden een lijst bij waarop de familienamen staan van alle slaven die op een bepaalde plantage werkzaam waren.

Ten slotte biedt ook Google Books iedereen die op zoek is naar diepgaande informatie over het Surinaamse slavernijverleden heel wat -soms zelfs gratis- leesvoer aan.

Wat een ontdekking, deze prachtige website van de Nederlandse stichting interAct over Paramaribo, de hoofdstad van Suriname.

De website bevat een schat aan foto’s, videobestanden, kaarten en historische achtergronden over de “plaats der bloemen”, die sinds 2002 bij de UNESCO geregistreerd staat als Cultureel Werelderfgoed.

Paramaribo verdient er volgens UNESCO het felbegeerde plaatsje omdat “Paramaribo is an exceptional example of the gradual fusion of European architecture and construction techniques with indigenous South America materials and crafts to create a new architectural idiom. It also is a unique example of the contact between the European culture of the Netherlands and the indigenous cultures and environment of South America in the years of intensive colonization of this region in the 16th and 17th centuries.”

Daarnaast geniet Paramaribo van verschillende stedenbanden, waaronder – ook al sinds 2002 – één met de Belgische Scheldestad Antwerpen.