Na mijn stage als journalist in Suriname – nu bijna drie jaar geleden – zwoer ik dat ik er ‘ooit’ nog zou terugkeren. Sommigen hadden er hun twijfels bij, en toegegeven: ik was er ook niet altijd zo zeker over of dat (financieel) wel haalbaar zou zijn. Maar de tijd gaat snel! Enkele dagen geleden heb ik na een onderhandelingsperiode een contract getekend met mijn plaatselijke werkgever. Ik word politiek en economisch redacteur bij het ochtendblad ‘de Ware Tijd‘, gevestigd in Paramaribo.

Het contract gaat in op 1 februari 2010, geldt voor een jaar en is verlengbaar. Ik zie wel wat er allemaal gebeurt en hoe lang ik er uiteindelijk zal blijven, maar ik zal dus toch voor minstens een jaar in Suriname wonen.

Ik word dus een migrant! Mijn precieze vertrekdatum weet ik nog niet, dat hangt af van het tijdstip waarop de ambassade van Suriname in Brussel mijn werkvergunning uitreikt.

Het is namelijk een hele karwei om alle vergunningen en papierwerk rond te krijgen. Ik probeer jullie een idee te geven van de hele papierwinkel.

Ten eerste moet ik een ‘Machtiging Kort Verblijf’ (MKV) regelen. Dat is een visum, geldig voor een langere periode dan de simpele toeristenvisa. Om een MKV te verkrijgen op de ambassade van Suriname in Brussel dien ik in te dienen:

• Twee recente goedgelijkende paspoortfoto’s per gezinslid (geen scan of computer foto’s)
• duidelijke kopie alle beschreven pagina’s van het paspoort
• een originele geboorteakte (of een gelegaliseerde kopie daarvan)
• een bewijs van goed gedrag en zeden
• een kopie v/d arbeidsovereenkomst/werkgeversverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een kopie van een referentverklaring/garantieverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een geldige ziektekostenverzekering

De wachttijd voor het verkrijgen van een MKV is…. drie maanden! Maar dat is helaas nog niet alles. Ik moet me ook

• uitschrijven uit mijn gemeente in België
• na aankomst aanmelden op het consulaat in Paramaribo om me daar te domiciliëren (dat doe ik om dubbele belastingen te vermijden, als ik me niet uitschrijf uit mijn gemeente moet ik niet enkel belastingen betalen in Suriname maar ook in België, aangezien tussen Belgie en Suriname geen belastingsverdrag gesloten is)
• een werkvergunning in Suriname laten aanvragen door mijn werkgever, daarbij moet ik onder meer kopieën indienen van mijn in België behaalde diploma’s
• mutualiteit, bank, RVA, VDAB etc inlichten
• een internationaal rijbewijs aanschaffen
• mijn plaatselijke belastingskantoor inlichten dat ik verhuis en nog een laatste aanslagformulier invullen
• alle inentingen checken
• een bijkomende internationale verzekering afsluiten
• hopen pasfoto’s laten maken om op tientallen documenten te kleven

Een mens begint te begrijpen waarom er slechts 50 Belgen in Suriname wonen… Ik zal de komende drie maanden die ik nog in België ben, dus heel goed kunnen gebruiken. Ik voel trouwens al een eerste krantenartikel kriebelen, over de gevolgen voor Suriname van een te strak afgesloten internationale arbeidsmarkt.  Zeker nu ze ook de voorwaarden voor stagiairs gevoelig verstrengd hebben.

P.

‘Het is zo fijn om Surinamer te zijn’ gaat over een groep jongeren die op geheel eigen wijze bezig is om de toekomst van hun land Suriname te verbeteren. Vanuit hun “Dim Sum Academie” nodigen zij gasten uit die hen kennis verschaffen die ze via traditionele leerwegen niet krijgen. Uiteraard onder het genot van een hapje Dim Sum en een drankje. Met filmmaker In-Soo Radstake maken zij een documentaire over hun uiteindelijke missie: andere jongeren inspireren om op een positieve manier te werken aan je eigen ontwikkeling en die van het land.

edit: Blijkbaar mag ik niet linken naar Youtube wegens een probleem met rechten. De uitzending kan je echter – legaal – bekijken op Uitzendinggemist.nl.

Schrijver van het allereerste Nederlands-Surinaamse woordenboek, Vinije Haabo, gaat in deze aflevering van LLiNK Warzone naar het hart van de jungle in Suriname. Hij gaat terug naar zijn geboortedorp Pikinslee, een jungledorpje dat ernstig wordt bedreigd door de grote verwoesting van de jungle. Buitenlandse multinationals jagen met bulldozers, kettingzagen en giftige chemicaliën op goud en hout door het oerwoud en laten een allesvernietigend spoor achter

Bekijk de uitzending hier.

De lijfwachten van Ronnie Brunswijk, Surinaams politicus en ex-leider van het Jungle Commando, bedreigden gisteren een journalist van de Surinaamse krant ‘de Ware Tijd’.

Brunswijk moest zich gisteren voor het Surinaamse kantongerecht verantwoorden voor een gewelddelict. Hij zou een medewerker van de Surinaamse Waterleidingmaatschappij mishandeld hebben, omdat die de watertoevoer naar zijn voetbalstadion in Moengo had afgesloten wegens achterstallige betalingen.

Toen de journalist na de rechtszitting een foto wou maken van Brunswijk, bedreigden zijn lijfwachten hem. M’o pur’ a camra foe yu anoe”, “mek’ ete wan foto yu o go si san’ o pasa nanga yu (Ik pak de camera uit jouw hand af, probeer nog eens een foto te maken en dan zal je wel zien wat er zal gebeuren…)“, dreigde de entourage van Brunswijk, terwijl ze op de journalist afstormden. De politie kon nog net tussenbeide komen.

Vorige week nog kwam Brunswijk – nog maar eens – in opspraak tijdens een wedstrijd van zijn voetbalteam in Moengo. Toen deelde Brunswijk nog rake klappen uit aan de doelwachter van het andere team én verscheurde hij het shirt van de assistent-scheidsrechter.

Ondertussen riskeert Brunswijk drie maanden cel.

volledig verhaal

De Belgische zanger Raymond van het Groenewoud was enkele weken geleden te gast in Suriname. Hij was er te gast in het kader van de Nederlandse Taalunie. Om die banden verder aan te halen worden Nederlandse en Belgische artiesten uitgenodigd om in Suriname op te treden en er te praten over taal.

Google biedt voortaan ook onderdak aan een paar miljoen foto’s uit het archief van het Amerikaanse tijdschrift Life. Op termijn moeten zowat 10 miljoen Life-foto’s op Google beschikbaar zijn. Volgens Life is zowat 97 procent van de foto’s nooit eerder openbaar gemaakt. De database bevat op dit moment beelden uit de periode tussen 1860 en 1970. Daartussen zitten ook enkele historische beelden van Suriname.

Wat dacht je bvb van een wel heel jonge koningin Beatrix op bezoek bij inheemse Surinamers in 1965? Let vooral op de (deels zichtbare) oude vlag van Suriname, die tussen 1959 en 1975 in gebruik was.

Onder de zoekterm ‘Dutch Guiana‘ vind je dan weer heel wat foto’s van het regenwoud.

De wereld is op dit moment in de ban van een financiële crisis. Die is het gevolg van de kredietcrisis in Amerika die ontstond toen massa’s Amerikanen hun hypotheken niet meer konden afbetalen als een gevolg van de stijgende rente, waardoor de banken zelf in geldproblemen raakten en elkaar geen leningen meer verstrekten.

Is er eerder al iets soortgelijks voorgevallen?

Antwoord: Ja.

Trokken we lessen uit het verleden?

Antwoord: Neen.

(bron: K’ranti! De Surinaamse Pers 1774 – 2008)

Onlangs was Ronald Venetiaan, de president van Suriname, te gast bij Tante Es, het alter ego van Jörgen Raymann. Het was de 200e maal dat ‘Raymann is laat’ te zien was, een reden te meer om een jubileumaflevering met een hoge gast uit te zenden. Herbekijk de passage van Venetiaan hier.

Sinterklaas is met zijn stoomboot ook aangekomen in Suriname. Inderdaad, ook Suriname kent als één van de weinige landen op deze aardbol het kinderfeest. Alleen… in Suriname zijn de helpers van de Sint geen Zwartepieten meer, maar Regenboogpieten. Dat werd beslist omdat een zwarte piet zou verwijzen naar de koloniale periode, toen zwarten ontegensprekelijk minderwaardig en zelfs mensonterend werden behandeld, een heikel punt in Suriname. Ook sommige (stukken uit) liedjes – zoals ‘ook al ben je zwart als roet’ – doen er bij sommigen de wenkbrauwen fronsen. Het sinterklaasfeest staat er bijgevolg dus al een hele tijd ter discussie.

Enkele bedenkingen daarbij. Hoewel ik ontegensprekelijk niet wil beweren dat er geen vreselijke dingen zijn gebeurd tijdens het kolonialisme én dat Sinterklaas inderdaad een kinderfeest is dat in Suriname door de kolonist werd geïmporteerd, heeft het feit dat de Sint zwarte helpers heeft volgens mij niets met racisme te maken.

(Nederland is trouwens niet de enige kolonist die Sinterklaas introduceerde in zijn kolonie. Zo importeerde ook België Sinterklaas in zijn kolonie Belgisch Kongo. Nu wordt het er echter niet meer gevierd, waarschijnlijk omdat het feest enkel onder de blanken gevierd werd. Grappig detail daarbij is dat de Congolezen volledig uit het feest werden geweerd, met als gevolg dat zelfs Zwartepiet door een geschminkte, blanke kolonist werd gevierd, ook al waren er miljoenen echte zwarten in de buurt…)

Als kind heb ik altijd gehoord dat de helpers van de Sint zwart zijn omdat ze door de schoorstenen kruipen, zodat ze van binnenuit de voordeur kunnen openen voor de goedheilige man, die daar zelf al lang veel te oud voor is.

Het gebruikt van Regenboogpieten neemt ook een deel van de magie van het kinderfeest weg. Hoe leg je uit aan je kind dat de Pieten het ene jaar nog zwart waren en nu weggelopen lijken uit een lelijk kleurboek. Het zwakke verhaal dat de stoomboot van de Sint door een regenboog zou zijn gevaren is amper een krampachtige poging om er ietwat een verklaring aan te geven.

Ten slotte lijken die Regenboogpieten ook nergens naar. Geef nu zelf toe: welk kind zou er niet bang worden bij de aanblik van een Regenboogpiet? En is het net niet het kind dat centraal staat op die ene dag, niet het eindeloos zoeken naar een zo politiek correct mogelijk feest?

Tegen racisme zijn en lessen trekken uit het verleden is heel belangrijk, maar respect voor tradities is dat ook. Een krampachtig politiek correcte Regenboogpiet is géén Zwartepiet!

Ten slotte nog deze bemerking: het zou getuigen van enorme oogkleppen om te beweren dat Suriname enkel racisme kent van blanken ten opzichte van zwarten. Ga maar eens na wat enkelingen soms zeggen over Chinese winkeliers of Surinaamse binnenlandbewoners…

Paper gemaakt in opdracht van de Universiteit van Gent.