Estabrielstraat, 2007

Estabrielstraat, 2008 (bron)

Zondagmorgen wakker worden en merken dat je niet meer in de Estabrielstraat maar langs een kreek woont, je moet het ook eens meemaken…

Na een vlucht van bijna 9 uur en 30 minuten was het eindelijk zover: onder onze voeten strekte zich een broccoliachtig landschap uit, in tweeën gesneden door de Commewijne- en de Surinamerivier.

Tijdens de vlucht had zich op de ramen van de boeiing 737-300 een ijslaagje gevormd: op 10000 meter hoogte ligt de buitenluchttemperatuur dik onder het vriespunt, ook al schijnt er een felle zon. Plots steeg de temperatuur aan boord aanzienlijk, ook het ijslaagje was in een knip verdwenen. Een voorbode van de hitte die een vijftal minuten later als een wollen deken over ons zou vallen. Op de Johan Adolf Pengel-luchthaven in Zanderij haalde het kwik om 17.30 uur vlot 31 graden.

Op weg van Zanderij naar Paramaribo – een rit van ongeveer een uur- bleek al snel dat Suriname zonder meer een land van extremen is. Niet alleen van extreme hitte, maar ook van extreme verschillen tussen arm en rijk (ooit al een kast van een villa naast een huisje uit golfplaten zien staan?) en van extreem moordend verkeer. Dat mag je letterlijk nemen: elke week staan hier in de krant wel berichten over verkeersslachtoffers. Het verwonderde me enorm dat het dragen van een veiligheidsgordel in de wagen nog maar pas verplicht was geworden. Surinamers zullen trouwens nooit spreken over een veiligheidsgordel, zij nemen liever het hip klinkende seatbelt in de mond…
Het feit dat in Suriname aan de linkerkant van de weg rijden maakt het er voor ons zeker niet makkelijker op! Fietspaden – hier rijwielpaden genoemd – zijn er amper en de enige verkeersregel die lijkt te gelden is: “de grootste wagen heeft voorrang.”
Na een nachtrust van negen uur – een waar succes bij deze temperaturen– was de kleine jetlag al achter de rug. Het tijdsverschil bedraagt dan ook maar 4 uur. ’s Middags gingen we ons voor de eerste maal aanmelden bij ‘De Ware Tijd’, de komende twee maanden de werkgever van Ruth en mij. Toen Ruth en ik daar aanklopten, vielen ze echter volledig uit de lucht. Zij waren er namelijk van overtuigd dat ik alleen zou zijn. De hoofdredacteur en de chef binnenland bleken echter enorm vriendelijke mensen te zijn en na wat Surinaamse creativiteit werd ook voor Ruth een leuke stageplaats gevonden.
Ik kreeg te horen dat ik op de binnenlandredactie aan de slag kan en dat ik zeker een plattegrond van de stad en een stropdas moet kopen! De das moet ik gelukkig enkel aandoen als ik naar het parlement (De Nationale Assemblee) wordt gestuurd. Ik ben enorm blij dat ik mijn steentje kan bijdragen aan de krant en dat ik niet als koffiedame word ingeschakeld.

Bij deze zal ik mijn eerste bijdrage moeten laten voor wat ze is, want de elektriciteit in de stad is al twee uur lang uitgevallen. Niet dat de inwoners daar nog vreemd van opkijken, zulke zaken gebeuren hier wel meer, maar de batterij van mijn laptop houdt het niet lang meer vol.

Hierbij enkele foto’s van de eerste dagen in Paramaribo, en dan vooral van ons huis in de Estabrielstraat.